The Apple and the Pear

Quoting from a /. article:

First the music industry wanted more money, by changing Apple’s 99 cents per song policy. Now one exec is threatening to pull the plug on Apple if Steve Jobs doesn’t change the iTunes Music Store pricing.” From the article: “Nash’s comments echoes those made last week by Warner CEO Edgar Bronfman, who called for Apple to adopt variable pricing and share out revenues from iPod sales.

This thing has been on the news for quite a while. It seems that the music companies, aware of the enormous iPod and iTunes success, want a bigger cut of the pie from Apple. This is primarily due to two reasons: the 99cent/song flat charge doesn’t make sence business-wise, and the emergence of new, lucrative markets, such as the mobile phone ringtone and music downloads, which have not yet been addressed by Apple.

Regarding the first point: the music industry things that the flat charge model that the iTunes is using is flawed. The music companies believe that there is little sence in charging the songs of the latest Franz Ferdinand album as much as those of some god forsaken country band of the 80s. They advocate the introduction of multi-level pricing, that will be aware of the fact that certain songs are “hotter” than other, older, ones. After all, this is a free market, where prices are supposed to be set according to demand. I guess that what’s in their minds is a pricing scheme with feedback, that will lead to price raises should the demand be high enough, and to price drops for older items, as a way to help create demand.

At the same time, the industry is a spectator to a ridiculous phenomenon, that of the ringtone download business, where the mobile carriers charge as much as $2-3 per ringtone! If one realizes that this ringtone is nothing more than a simple MIDI file, it is easy to understand how outraged the music industry must be at the fact that people can download a high quality music file from the iTunes store just for 99 cents.

Under these circumstances, I think that it would be hard for anyone to blame the music companies for wanting to re-negotiate the terms of making business with Apple. Unfortunately, their reaction to the aforementioned challenges is as flawed as the model that they are trying to redefine.

It seems that the legitimate music download business is finally a viable alternative to illegal music downloads, and this is mostly due to Apple’s combination of the iPod with the iTunes Music Store. When the store started back in 2002, it introduced the first attempt to sell digital music online without treating the customers as potential thieves. The licencing scheme was reasonable, and it accounted for the fact that people have more than one computers on which they want to listen to host their music libraries (containing the songs that they’ve bought online). And, at the time, the pricing was great. 3 years ago, a new album would cost more that EUR20 in Europe, and buying the whole album online, actually made sense financially. All these facts resulted to the huge success of the iTunes Store. In other words, Apple created a market that up until that time seemed to be irrelevant, and prepared the ground for the introduction of other such services.

Unfortunately, the business model that was introduced back then, doesn’t seem to be viable any more. I do believe that using a flat charge for any song is irrational, especially for songs that have long been forgotten by everyone. At the same time, it is ridiculous that the music industry is even comparing the music download business with the ringtone one. Most people would never buy more than 10-20 ringtones, whereas music fans buy a couple of albums every week. Who makes more money for the business? The occasional ringtone downloader, or the loyal music fun?

Four years ago, Apple created a new market for music downloading. It is now high time that it should revisit the business model under which the iTunes Store operates. This process should take into account the requirements imposed by the music industry. However, both parties should exercise caution in introducing changes, so that any new pricing scheme does not strangle the market…

OK, the time is 22:30, I’m still at the office, and it doesn’t seem that I’m leaving any time soon.

I’ve regressed back into spending my days on conference calls, meetings, management tasks and, on top of all this I’m also developing. I’m not putting any effort at all on my PhD, I’m faking interest on research and I’m just so close to breaking under all this pressure.

(I’m not sure whether you’ll find this post here later. I’ll probably just take some time to rest, and then delete this)

Anyway, just as a mental note:

I’ve started using two very interesting and useful tools that I should write about soon: BugTracker .NET and FlexWiki. Their installation was more or less straightforward, and their utility is just impressive. However, they are based solely on a Windows environment (ASP .Net, MS SQL Server, etc). Anyway, more on those two apps later.

H δημοτική μας παράδοση είναι γεμάτη από τραγούδια βγαλμένα από τη ζωή, που ασχολούνται με τις χαρές και τις λύπες του απλού ανθρώπου. Tο ελληνικό δημοτικό τραγούδι αποτελεί ένα ιδιαίτερο κλάδο μέσα στη νεοελληνική ποίηση, εξαιρετικά πλούσιο και σημαντικό γιατί αντιπροσωπεύει τον κλάδο με τη μεγαλύτερη παράδοση, διαμόρφωσε μία τέχνη συγκροτημένη, όπου έχει αποτυπωθεί ή καλλιτεχνική ιδιοφυΐα του λάου μας και παρουσιάζει τη μικρότερη ξένη επίδραση και αποτελεί γι’ αυτό την πιο αυθεντική έκφραση της Λαϊκής κουλτούρας.

O Nικόλαος Πολίτης, στο κλασσικό του έργο αναφοράς “Eκλογές από τα τραγούδια του Eλληνικού Λαού” παραθέτει το ακόλουθο τραγούδι που αναφέρεται στα βάσανα του διαχειριστή συστημάτων. Aνήκει στην κατηγορία των Eργατικών, και έχει ως εξής:

Κράσαρ’ ο σέρβερ, μάνα μου
Πέσαν όλα τα fora
βλαστήμησ’ ο συντηρητής
κι οι bloggers τάδαν όλα

Όμως τι φταίει ο δυστυχής
πούχε τον Gates πατέρα;
Aς βάζαν Linux σταθερό
να τρέχει νύχτα μέρα

Τώρα Ï„’ αρχεία χάθηκαν
πάνε, τα πήρε ο διάλος
κι ας τρέχουνε προγράμματα
να δουν αν φταίει άλλος

Πάνε και τα template μας
τα πολυπαινεμένα
αντίο και στα κείμενα
τα δύσκολα γραμμένα

Γιατί καλό ‘ναι το backup
όλοι πλέον το μάθαν
κι αν τόξεραν νωρίτερα …
κάποτε θα το κάναν!

(Aναδημοσιεύεται από το αντίστοιχο post μου στο www.eurovisionmania.gr)

Θα ακουστεί υπερβολικό, μοιρολατρικό, ίσως δε και σωβινιστικό.

Και φέτος θα χάσουμε στη Eurovision… Πιστεύω δε ότι όλες οι συμμετοχές από την Δυτική Ευρώπη είναι καταδικασμένες στην ίδια μοίρα.

Γιατί; Απλά, δεν είμαστε αρκετοί. Για το λόγο αυτό θα ζήσουμε και πάλι το φαινόμενο που είδαμε για πρωτη φορά πέρυσι, και το οποίο θα βλέπουμε συνεχώς από εδώ και πέρα. Συσπειρώσεις χωρών με κοινά “συμφέροντα” και ιδιαίτερους δεσμούς, όπου ο ένας δίνει στον άλλον το δωδεκάρι, θα κατορθώσουν και πάλι να επηρεάσουν τη βαθμολογία. Και θα το καταφέρουν σε τέτοιο βαθμό ώστε ακόμη και ένα μέτριο τραγούδι τους να κατορθώσει να πλασαριστεί με ευκολία στην πρώτη τριάδα.

Δύο είναι αυτές οι συσπειρώσεις, και τις είδαμε πέρυσι. Την πρώτη ομάδα αποτελούν οι χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας, που κατόρθωσαν πέρυσι να αλληλοψηφιστούν και να φέρουν στη δεύτερη θέση τον κλαψοτέτοιον με τη ρόμπα. Δεν στέλνανε καλύτερα τον Πατριάρχη Σερβιας; Τουλάχιστον, ντυμένος με το καλό το άμφιο (ναι, αυτό το γαλάζιο με τη χρυσή ραφή και τον σταυρό μέχρι το γόνατο), θα είχε λίγο καλύτερη σκηνική παρουσία. Γιατί από τραγούδι… μόνο τον εθνικό τους ύμνο που δε μας τραγούδισε.

Όσο για την άλλη ομάδα, μπορείτε να το καταλάβεται ποια είναι. Δε λέω ότι το τραγούδι της Ruslana δεν ήταν τραγούδι για Eurovision, ίσα ίσα. Και τους άγριους της είχε, και το κωλαράκι το κούναγε καλά η Ruslana, όλα μια χαρά. Αλλά κάτσε να μην είχε όλη την πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση να την υποστηρίζει ομόφωνα λες και γινόταν η 19η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΣΕ, και να δεις αν θα μας έτρωγε το Σάκη.

Οπότε, πού καταλήγουμε; Ότι αν δεν αλλάξουν οι κανόνες της Eurovision έτσι ώστε να μην γίνεται αυτό το πράγμα, θα πρέπει να περιμένουμε νεο εμφύλιο στη Γιουγκοσλαβία και επέμβαση των Αμερικάνων στη Ρωσία για να πάρουμε ποτέ θέση πάνω από την 3η…

Mετά από καιρό, και όταν έφτασε πλέον ο κόμπος στο χτένι, αφού έχω τρεις διαφορετικούς πελάτες που θέλουν να με πληρώσουν αλλά εγώ δεν έχω χώρο στο μπλοκάκι μου για να τους κόψω απόδειξη, ήρθε η ώρα να μαζέψω τη χαρτούρα.

Mεταξύ πολλών άλλων, απαιτείται και μία βεβαίωση από το IKA ότι δεν χρωστάω ασφαλιστικές εισφορές στους εργαζόμενους που ποτέ δεν προσέλαβα. Bέβαια, ακούγοντας IKA, παθαίνω μία παράκρουση. Xρειάστηκα 2-3 μέρες για να μαζέψω το κουράγιο και να πάρω απόφαση να πάω στις αρμόδιες υπηρεσίες. Έτσι, σήμερα το πρωί, αφού είχα φορτίσει το iPod μου, πήρα το tuper με το φαΐ και την πτυσσόμενη καρέκλα παραμάσχαλα και ξεκινάω για το IKA, προετοιμασμένος να μείνω εκεί τουλάχιστον μέχρι αύριο.

Έλα όμως… Σκάω μύτη, ρωτάω στις πληροφορίες, με στέλνουν με την μία στο σωστό γραφείο, φτάνω στο γκισέ και με τη μία ξεκινάει η εξυπηρέτηση. Tο γραφείο φωτεινό, η υπάλληλος χαρούμενη, όλα καλά. Δεν είδα βέβαια πουθενά κάποιον υπολογιστή, αλλά πού αλλού βλέπεις σε δημόσια υπηρεσία; Συμπληρώνω μία αίτηση, τη δίνω πίσω και η τύπισα με αφήνει σύξυλο παίρνοντάς την και στέλνοντάς την κάπου με fax. Δεν πολυκατάλαβα τι έγινε, λέω για φωτοτυπικό το χρησιμοποιεί το fax, και αδιαφορώ. Έλα όμως που αυτή κάθεται ήρεμη, δεν κάνει τίποτε και ίσα ίσα, ετοιμάζεται να φύγει.

Λέω, πάει, στο φτύσιμο με έχουν. Kάτι μου λέει του στυλ, περίμενε να έρθει και θα είσαι έτοιμος. Ποιος να έρθει; Aπό πού; Kαι να σου που χτυπάει το τηλέφωνο, και φτύνει το fax το αποτέλεσμα της αίτησής μου. Kάγκελο εγώ! Ποιος, πού, τι έγινε τώρα;

Tελικά το IKA έχει εκσυγχρονισθεί τρελά. Έχουν πάει ένα στάδιο παραπέρα στη μηχανογράφηση, και ανακάλυψαν τον υπολογιστή του μέλλοντος: το fax!

Kοιτάξτε τι γίνεται:

• η αίτηση παραδίδεται από τον αρμόδιο υπάλληλο - χειριστή fax. O υπάλληλος προσέχει ώστε να έχουν συμπληρωθεί όλα τα πεδία, και εισάγεται με προσοχή στο σύγχρονο αυτό εργαλείο της ψηφιακής εποχής
• η αίτηση παραλαμβάνεται από τον ειδικό αιτησιολόγο (υπάρχει και γενικός αιτησιολόγος, αλλά αυτός ασχολείται μόνο με υπεύθυνες δηλώσεις). O υπάλληλος αυτός ελέγχει την ορθότητα των δεδομένων που έχουν εισαχθεί στη φόρμα και την προωθεί κατάλληλα
• ο ειδικός χειριστής του αιτησοεπεξεργαστή (κοινώς υπολογιστή) αναλαμβάνει τώρα δουλειά. Eισάγει τα στοιχεία στο περίπλοκο αυτό μηχάνημα με ταχύτητα και αξιοπιστία, και παραλαμβάνει το αποτέλεσμα εκτυπωμένο σε format κατάλληλο για αποστολή με fax
• τέλος, ο φαξίστας του κέντρου επεξεργασίας αναλαμβάνει την αποστολή της επεξεργασμένης αίτησης πίσω στον υπάλληλο που έχει αναλάβει την επικοινωνία με το κοινό

Όλοι είναι ευχαριστημένοι, και εμείς ακόμη πιο χαρούμενοι!

Fax… ο υπολογιστής του μέλλοντος.